Wat gebeurt er in jou als iemand niet reageert?
Je stuurt iemand een bericht. Je ziet dat diegene het heeft gelezen. En dan… niets. Geen reactie. Er gaan een paar minuten voorbij. Misschien een uur. Misschien langer. En ergens in die stilte gebeurt er iets in jou. Misschien denk je:
Diegene zal wel druk zijn.
Misschien vraag je je af:
Is er iets aan de hand?
Misschien raak je geïrriteerd.
Serieus? Je kunt toch zien dat ik je een bericht heb gestuurd.
Misschien begin je aan jezelf te twijfelen.
Heb ik iets verkeerd gezegd?
Misschien voel je je afgewezen.
Of misschien doet het je oprecht helemaal niets.
Dezelfde gebeurtenis. Een andere ervaring. En dat is interessant. Want het feit dat iemand niet reageert, is één ding. Wat er in jou gebeurt omdat diegene niet reageert, is iets totaal anders.
De gebeurtenis is niet de ervaring
Iemand leest je bericht. Dat is wat er is gebeurd.
Alles wat daarna komt, gebeurt in jou.
Je brein merkt de situatie op en geeft er betekenis aan.
Je lichaam reageert.
Je voelt iets.
Misschien begin je erover na te denken.
Misschien kijk je nog een keer op je telefoon.
Misschien besluit je geen tweede bericht te sturen.
Misschien trek je je terug.
Misschien word je boos.
Misschien vertel je jezelf dat het je niets kan schelen, terwijl je je ondertussen stiekem afvraagt waarom diegene niet reageert.
En het kan allemaal zo snel gaan dat het voelt alsof de ander jouw reactie heeft veroorzaakt. Maar hier valt iets interessants op te merken: de situatie en jouw ervaring van die situatie zijn niet precies hetzelfde.
Waarom voelt het niet reageren van de één voor verschillende mensen zo anders?
Omdat je niet simpelweg ervaart wat er gebeurt. Je ervaart wat er gebeurt door jou heen.
Door je eerdere ervaringen.
Door je verwachtingen.
Door wat je over jezelf gelooft.
Door wat je van anderen verwacht.
Door wat voor jouw zenuwstelsel veilig of onveilig voelt.
Door wat je opmerkt.
Door wat je niet opmerkt.
Door de betekenis die je brein geeft aan wat er gebeurt.
En dat alles beïnvloedt wat er daarna gebeurt. Dat betekent niet dat je dingen verzint. Het betekent niet dat je gevoelens niet echt zijn. En het betekent al helemaal niet dat je het verkeerd doet. Je reactie heeft een reden. Alleen weet je misschien nog niet welke. Je reactie is niet het probleem.
En precies daar wordt het interessant.
Want wanneer je merkt dat je geïrriteerd, angstig, afgewezen of achterdochtig raakt, of juist helemaal niets voelt, is de gebruikelijke vraag: “Waarom doet diegene dit?” Of: “Wat betekent die stilte?” Maar je kunt ook een andere vraag stellen: “Waarom betekent dit voor mij wat het betekent?” Dat is een heel andere vraag. Je ontkent daarmee niet wat de ander doet. Je praat slecht gedrag niet goed. En je hoeft je reactie ook niet te onderdrukken of jezelf ervan te overtuigen dat je positief moet blijven. Je brengt je aandacht simpelweg terug naar het enige deel van deze situatie dat je werkelijk kunt bestuderen: jezelf.
Stel je voor: vier mensen krijgen precies hetzelfde bericht
Iemand om wie ze geven leest hun bericht en reageert niet. De één denkt: Diegene zal wel druk zijn. De ander denkt: Ik heb iets verkeerd gedaan. Een derde denkt: Dat is respectloos. En de vierde merkt het nauwelijks op.
Wie heeft er gelijk?
Dat kun je op basis van de reactie alleen niet zeggen. Want een reactie vertelt niet alleen iets over de gebeurtenis. Het vertelt óók iets over degene die de gebeurtenis ervaart. Degene die zich afgewezen voelt, heeft misschien iets te ontdekken over afwijzing. Degene die boos wordt, misschien over verwachtingen, grenzen of controle. Degene die meteen denkt dat er iets mis is, misschien over onzekerheid. En degene die niets voelt, heeft óók iets te ontdekken.
Er is hier geen reactie die iemand automatisch beter, gezonder of verder maakt. Elke reactie geeft je iets om te bestuderen. En precies daar missen we vaak iets belangrijks. We zijn geneigd om de buitenkant te bestuderen.
Wat bedoelde diegene?
Waarom reageert diegene niet?
Waarom zou iemand mijn bericht lezen en me vervolgens negeren?
Zal ik nog een bericht sturen?
Moet ik wachten?
Moet ik er iets van zeggen?
Moet ik doen alsof het me niets kan schelen?
We worden heel goed in het analyseren van de situatie. Maar we staan niet altijd stil bij wat er in onszelf gebeurt terwijl we die situatie analyseren.
Welke gedachte kwam als eerste?
Wat nam je aan?
Wat deed je lichaam?
Welk gevoel kwam erbij?
Wat begon je ineens over jezelf te geloven?
Wat verwachtte je van de ander?
Wat deed je daarna?
En misschien wel de belangrijkste vraag: Koos je die reactie bewust, of gebeurde het gewoon?
Je hoeft je reactie nog niet te veranderen. Nog niet. Begrijp hem eerst. Want bewustzijn komt vóór keuze. Als je niet herkent wat er in jou gebeurt, heb je maar weinig invloed op wat er daarna gebeurt.
Je kunt weten dat je niet wilt overdenken.
Je kunt weten dat je je niet afgewezen wilt voelen.
Je kunt weten dat je niet boos wilt worden.
Je kunt jezelf zelfs vertellen:
Dit ga ik niet meer doen.
En toch gebeurt het de volgende keer weer. Niet omdat je zwak bent of discipline mist. Niet omdat er iets mis met je is of omdat je eerst moet helen.
Maar omdat weten wat je wilt doen en begrijpen wat je gedrag daadwerkelijk aanstuurt, twee verschillende dingen zijn. Wat als je reacties je informatie geven? Stel je voor dat je in plaats van je reactie te veroordelen, er nieuwsgierig naar wordt.
In plaats van jezelf af te vragen: Waarom ben ik zo? Of tegen jezelf te zeggen dat je dit niet zou moeten voelen, vraag je: Wat gebeurt hier? Wat vertelt dit gevoel me? Wat zette het denken eigenlijk in gang? Wat gebeurt er in mij voordat ik reageer?
Je reactie wordt dan iets anders. Niet iets waar je vanaf moet. Iets wat je kunt bestuderen. Want het doel is niet om nooit meer te reageren.
Je bent een mens.
Je brein zal interpreteren.
Je lichaam zal reageren.
Emoties zullen ontstaan.
Je zult dingen aannemen.
Je zult voorkeuren, verwachtingen, angsten, verlangens en beschermingsreacties hebben.
Het gaat er niet om dat je iemand wordt die nooit meer getriggerd raakt, zich nooit afgewezen voelt en nooit meer te veel nadenkt. Het gaat erom dat je steeds bewuster wordt van wat er in jou gebeurt terwijl het leven zich ontvouwt. Want wanneer je het proces begint te begrijpen, ga je het moment herkennen waarop ervaring begint over te gaan in reactie.
En precies daar verandert er iets. Je begint te zien dat er tussen wat er gebeurt en wat je vervolgens doet, veel meer gebeurt dan je eerder dacht.
Dus laten we teruggaan naar dat bericht.
Diegene heeft het gelezen.
Diegene heeft niet gereageerd.
Dat is eigenlijk alles wat je weet.
Alles wat daarna komt, komt erna.
De gedachte.
De interpretatie.
Het gevoel.
De lichamelijke reactie.
Het verhaal.
De impuls.
De beslissing.
Het gedrag.
En ergens in die keten ben jij. Niet een kapotte versie van jezelf. Niet de versie van jezelf die gefixt moet worden. Jij. Met een heel systeem van dingen die in jou gebeuren en die je misschien nooit bewust hebt bestudeerd. En zodra je jezelf begint te bestuderen, blijken alledaagse momenten verrassend veel over je te kunnen vertellen.
Een bericht.
Een stilte.
Een blik.
Een meningsverschil.
Een beslissing.
Een gedachte waar je maar niet vanaf komt.
Een reactie die je niet begrijpt.
Het worden allemaal momenten waarop je iets over jezelf kunt ontdekken wat je nog niet wist.
Wat als jezelf begrijpen meer keuzemogelijkheden geeft?
Je hoeft niet iemand anders te worden. Je hoeft je reacties niet te onderdrukken. Je hoeft jezelf niet de schuld te geven omdat je ze hebt. Je wil wel te begrijpen wat er gebeurt. Want wat je begrijpt, kun je steeds bewuster gaan aansturen. En wat je niet bewust aanstuurt… stuurt jou.
Dus de volgende keer dat iemand je bericht leest en niet reageert, merk dan eens op wat er gebeurt. Veroordeel het niet. Probeer het niet te veranderen. Trek geen conclusies. Bestudeer jezelf.
Wat gebeurt er als eerste?
Wat denk je?
Wat voel je?
Wat doet je lichaam?
Welke betekenis geef je aan de situatie?
En wat doe je vervolgens?
Misschien ontdek je dat het interessantste deel van de situatie helemaal niet hun stilte was. Maar alles wat er in jou gebeurde vanwege die stilte.
Hier begint echte verandering.
Door je aandacht te verleggen van jezelf willen fixen en helen, naar jezelf leren kennen en begrijpen. Én begrijpen wat je werkelijk bent. Er gebeurt zoveel meer in jou en om je heen dan waar je je bewust van bent.
Wanneer je begint te begrijpen hoe alles met elkaar samenhangt, hoe je je gedachten denkt, je gevoelens voelt, situaties waarneemt en erop reageert, en hoe je uiteindelijk je eigen ervaring creëert, krijg je toegang tot iets krachtigs in jezelf: het vermogen om te kiezen.
En vanaf die plek gaat verandering steeds minder over wat er mis met je zou zijn of waar je jezelf de schuld van geeft, en steeds meer over wat je wilt en jezelf van binnenuit toestemming geven om daar ook naar te leven.
Je leven verandert wanneer je begrijpt hoe je het zelf creëert.
Je hebt de afgelopen minuten jezelf bestudeerd. Wat als je dat met alles zou kunnen leren doen?
Questions That Deserve Better Answers
What People Experienced
Real stories from people who realised they had the power to change how they experience life
The Art of Being Human
